Ensemble Piacevole

Photos

Marc Van craesbeeck — 2010-10-25T20:08:46Z

Présentation

Marc Van craesbeeck — 2010-10-22T22:06:37Z

Test de l'index français Votre page en français ici - fr / index-fr

Touched by Tango

Marc Van craesbeeck — 2010-10-20T12:52:55Z

Astor Piazzolla (1921-1992)
Lo que vendra
Tres tangos :
Tango 1
Tango 2
Carlos Marcucci (1903-1957)
Esta Noche
Astor Piazzolla (1921-1992)
Triunfal (1954)
Francisco de Caro (1898-1976)
Un poema
Astor Piazzolla (1921-1992)
Los Paraguas de Buenos Aires
Francisco de Caro (1898-1976)
Ideal
Carlos Marcucci (1903-1957)
Aires Españoles
Astor Piazzolla (1921-1992)
Five Tango Sensations :
Asleep
Loving
Anxiety
Despertar
Fear
Mariano Mores (1922)
Taquito militar

article test

Marc Van craesbeeck — 2010-10-20T12:52:38Z

Une critique de presse ici - Presse

Biographies

Marc Van craesbeeck — 2010-10-20T12:49:38Z

L'article francophone des biographies ici. - fr

Piacevole tussen Salon en Scène

Marc Van craesbeeck — 2010-10-20T12:27:48Z

Ook een klein muziekensemble kan het groot zien. Daartoe krijgt het van de muziekgeschiedenis meer dan voldoende argumenten in handen gespeeld. Daarom lanceert het Belgische ensemble Piacevole, dat zich in recente jaren een heel eigen plaats verwierf door zijn eigenzinnige programmatie, een nieuwe reeks concertprogramma's.

Hierin bekijkt het ensemble van dichterbij enkele aspecten van de merkwaardige evolutie van het muziekleven tussen grosso modo 1750 en 1950. Dus: de wording van het muziekleven zoals we dat vandaag kennen (en zoals dat vandaag ook weer ter discussie staat). Sociaal gezien verhuisde de muziek van het salon naar de scène. Mét heel wat tussenstapjes: van het aristocratisch salon naar het burgerlijk salon, van het burgerlijk salon naar de burgerlijke scène, van de burgerlijke scène naar de gedemocratiseerde scène. Zonder twijfel is deze sociologische verschuiving ook van invloed geweest op de muziek zelf, en de reis van Piacevole maakt dat niet alleen hoorbaar, maar wil meteen ook een bijdrage zijn tot de (niet altijd met muzikale middelen gevoerde) discussie over de toekomst van het muziekleven in de 21° eeuw.

1. Symfonieën voor een salon

Reeds ten tijde van Mozart was het hoorbaar in de muziek dat er andere kapers op de kust waren dan de aristocratie. In een stad als Wenen botsten beide culturen op elkaar. En Mozart die op nogal hardhandige manier adieu had gezegd aan zijn broodheer, aartsbisschop Colloredo, moest zich wel storten in het ontluikende stands-besef van de burgerij. De grote concertzalen verplichtten hem dan ook uit te kijken naar andere bezettingen, wat vooral in zijn symfonieën gaandeweg duidelijk werd. Maar tegelijk kon hij het zich niet veroorloven de kleine salons van de beter gesitueerden links te laten liggen. Komt daaruit de verrassende versie van de schitterende Concertante symfonie voor viool, altviool en strijkers, nu getransformeerd in een sextet? We weten het niet, maar de kwaliteit van de transcriptie staat buiten kijf, en het geheel krijgt plots een onvermoede romantische klankkleur over zich.

Het kwintet in c van Franz Lachner ontstond in 1834 in datzelfde Wenen. Het is een meer dan verrassend werk van een ten onrechte verwaarloosd componist. Piacevole speelt de originele versie, mét contrabas, maar ook met behoud van de strikt muzikale verbeteringen die de componist later aanbracht. Het is de contrabas die er mee verantwoordelijk voor is dat dit werk zo orkestraal en symfonisch gaat klinken. Overigens zit de ganse kompositie vol met de meest verscheiden muzikale invloeden: Mozart, de late Haydn en Mendelssohn voorop, want zijn leven lang bleef Lachner trouw aan de esthetiek van het classicisme en de vroege romantiek. Maar ook de meer uitgesproken maar steeds evenwichtige romantiek van Spohr en de populaire verworvenheden van een Johann Strauss zijn duidelijk hoorbaar.

2. Tussen salon en scène

Met Lachner zijn we volop de negentiende eeuw binnengestapt. Wie dat doet kan niet om Beethoven heen. In diens werk ligt de muziekgeschiedenis van zijn tijd (én die van nog lang daarna) breed uitgetekend. Zeker in zijn strijkkwartetten. Het was Leonard Bernstein die de orkestrale kwaliteiten van het veertiende kwartet in cis (h)erkende en het met de voltallige strijkersgroep van de Wiener Philharmoniker uitvoerde in een van zijn laatste concerten. Piacevole voert het terug naar zijn begin-gestalte, maar mét behoud van de “orkestrale” contrabas, die alleen al door zijn klankkleur een unieke bijdrage levert, en vreemd genoeg de toegankelijkheid van dit zomaar eventjes zevendelige werk aanzienlijke verhoogt. Dit toekomst-openende opus, waarin Beethoven zich met technisch meesterschap over zijn materie buigt, sluit in de verbaasde oren van de hedendaagse melomaan haast naadloos aan bij Bach's Kunst der Fuge.

Niemand is na zulk werk verbaasd dat Schubert zijn (korte) leven lang gevochten heeft om zich als componist naast Beethoven staande te houden. Hij was dan ook uit heel ander hout gesneden. Maar in zijn laat strijkkwartet in d, geïnspireerd (en hoe!) door zijn eigen wat morbide lied “Der Tod und das Mädchen”, moet je de titaan wel herkennen. In dit geval was het Gustav Mahler die zorgde voor een orkestversie, en het werk zo een onmiskenbare symfonische allure gaf. Het is die versie die Piacevole als uitgangspunt neemt voor zijn exploratie van dit absolute meesterwerk.

3. Italiaanse scènes

Het Italiaanse salon is, hoewel het wel degelijk bestaan heeft, een haast verwaarloosbaar iets in de negentiende-eeuwse muziekgeschiedenis. De Italiaanse scène daarentegen is incontournable. In twee betekenissen: enerzijds domineerde de opera alles wat muziek was, aan de andere kant is ook haast alle instrumentale muziek doordrongen van een waarachtig gevoel voor “scène”. Dit derde programma van Piacevole doorloopt heel het gamma van de Italiaanse instrumentale muziek tussen classicisme en late romantiek.

Het kwintet met contrabas opus 39 van Luigi Boccherini toont meteen alle aantrekkelijkheden van deze componist: melodische inventie, zuiderse charme, pulserende ritmiek en haast volkse dramatiek. Enerzijds minder gesofistikeerd dan tijdgenoot Mozart, had hij iets van die vroeg-romantische naïveté die het zo goed deed in salons van diverse pluimage. Rossini is dan niet veraf: extravert, geestig, altijd perfect gemáákt en onverstoorbaar evenwichtig. Niet alleen de negentiende eeuw ging plat voor hem, ook de twintigste herontdekte hem en droeg hem op handen.

Dat “herontdekken” heeft vaak wijdlopend bepaald wat er met de muziek in die verwarrende twintigste eeuw gebeurde. Een nu vaak wat neerbuigend behandelde maar twijfelloos boeiende stijlperiode vormde het neoclassicisme. In Italië tot grote hoogten gevoerd door Ottorino Respighi. De Antiche danze ed arie per liuto doen zich dan wel voor als eenvoudige transcripties van renaissancemuziek, maar dat klopt niet: wat Respighi daarmee doet is een waarachtig hercomponeren met gebruikmaking van heel het harmonsich en technisch arsenaal van de toenmalige componist, incluis de soms erg negentiende-eeuws aandoende virtuositeit. Iets gelijkaardigs deed later Nino Rota in zijn filmmuziek voor Fellini, maar ook zijn orkestwerken (die we eindelijk weer van onder het stof halen) liggen diep in de tradities van diverse vorige eeuwen verankerd. Van hem speelt Piacevole als slot van deze reeks programma's (én als statement?) het uiterst muzikanteske Concerto per archi.

Jos Stroobants

Piacevole en Alfredo Marcucci

Marc Van craesbeeck — 2010-10-20T12:25:06Z

De Latino Connection van Piacevole. Dat is natuurlijk Piazzolla, maar ook Argentinië en vooral Tango. “Het verdriet waarop je moet dansen”, zo heeft men de tango genoemd, dat vreemde mengsel van weemoed en plezier, van vreugde en liefde, van machisme en masochisme... De Zuid-Amerikaanse muziek heeft de populaire muziekproductie van zowel Noord-Amerika als Europa in deze eeuw diepgaand beïnvloed. Niemand heeft er gelukkig van wakker gelegen want de ware passies liggen elders dan in een wetenschappelijk hoofd.

Piacevole en Philip Catherine: een verrassende combinatie

Marc Van craesbeeck — 2010-10-20T12:22:19Z

Een verrassende en merkwaardige productie: Piacevole concerteert samen met de Belgische jazzreus Philip Catherine.

Al ruim 40 jaar is Philip Carherine één van de voornaamste figuren op de Europese jazzscène. Zijn vloeiend gitaarspel leidde tot samenwerking met grote namen als Benny Goodman, Dexter Gordon Chet Baker… Catherine integreert zijn onmiskenbaar technisch vernuft in lyrische composities waarin de puurheid van de klanken en een sterke melodie de toon aangeven.

Dit spreekt tot de verbeelding van Piacevole dat Catherine uitnodigde om samen een programma op te zetten. Een programma waarin eigen melodiën van Catherine dialogeren met de strijkers en dank zij nieuwe arrangementen een eigen unieke klankkleur krijgen.

Touched by Tango

Marc Van craesbeeck — 2010-10-16T15:08:08Z

Astor Piazzolla (1921-1992)
Lo que vendra
Tres tangos:
Tango 1
Tango 2
Carlos Marcucci (1903-1957)
Esta Noche
Astor Piazzolla (1921-1992)
Triunfal (1954)
Francisco de Caro (1898-1976)
Un poema
Astor Piazzolla (1921-1992)
Los Paraguas de Buenos Aires
Francisco de Caro (1898-1976)
Ideal
Carlos Marcucci (1903-1957)
Aires Españoles
Astor Piazzolla (1921-1992)
Five Tango Sensations:
Asleep
Loving
Anxiety
Despertar
Fear
Mariano Mores (1922)
Taquito militar

Timeless Tango

Marc Van craesbeeck — 2010-10-16T15:02:15Z

Astor Piazzolla (1921-1992)
Balada para un Loco
Oblivion
La Muerte Del Angel
Melodia en le menor
Buenos Aires Hora O
Tristeza de un Doble A
Fuga Y Misterio
Libertango
Chiquilin de Bachin
Carlos Marcucci (1903-1957)
Aires Españoles
Julio de Caro (1899-1980)
Boedo
Guardia Viega
Dirk Brossé
Tango
Vicente Greco (1888-1924)
Ojos Negros
Juan Carlos Cobian (1896-1953)
Seleccion de Tangos